Sivasspor – Galatasaray : 0-4

 

Sivasspor maçtan önce de yazdığım gibi futbolun hücum yönünü oynayan bir takım ile sahaya çıkmıştı. Rıza Çalımbay’ın bu değişen çehresi gerçekten de futbola zevk katan cinsten bunu en başta belirtmek isterim.  Zaten sahaya çıktığı Erman, Pedriel, Eneramo ve Grosicki gibi 4 tane hücum oyuncusu daha maç başlamadan herşeyi özetliyordu. Kazanmaya ve futbol oynamaya çıkmışlardı. Aynı şekilde Galatasaray’da buna karşılık verince saha ve iklim koşullarına rağmen bayağa heyecanlı bir maç izlemiş olduk.

 

Galatasaray rakibinin zaaflarını kullanarak sonuca ulaşmayı bildi dersek yanlış olmaz herhalde. Bariz bir şekilde defansif problemleri olan, bu kadar hücumcu ile oynarken orta sahasında sert bir ön liberosu olmayan bir takıma karşı, ayağına topu her aldığında, her ekstra paslaşma yaptığında rakip kaleye akmayı bildi. Ne Mehmet Nas ne de Kadir Bekmezci, Selçuk ve Melo’ya karşı koyabilecek kapasitede değillerdi. 

 

Maçın çok büyük bir bölümünü kontrolümüz altında tuttuk. Saha da sırıtan tek oyuncu maalesef form düşüklüğü yaşayan Emre Çolak oldu. Emre Çolak’ın oyundan çıkması ve oyuna katkı sağlayan başka bir oyuncunun sahaya girmesi de zaten artık gardı düşmüş Sivasspor’a son darbe oluyordu.

 

Galatasaray psikolojik bir maç kazandı. Rakipleri havaya girebilmek için kırk takla atarlarken, bu 4-0’lık net galibiyet ciddi moral bozmuştur diye düşünüyorum. Hatta sinirlendiklerini düşünüyorum. Mesela Rıdvan Dilmen maç sonrasında Galatasaray hakkında güzel şeyler söylerken, bir yandan da Galatasaray’ı iğneledi durdu. Sırf o değil tüm kanallarda bu vardı. Muslera olmasaymış, çok farklı olurmuş. Zannedersiniz Muslera bu maç cikletten çıktı! Yada tek maçlık transfer falan. Bu takımın oyuncusu bu adam. Bir maç o kötü oynar Elmander alır maçı, bir maç Semih kötü oynar Muslera başarılı bir maç çıkartır. Olağan şeyler. Muslera olmasa ne olacaktı yani 5-4 mağlup mu olacaktık! Hayır, Muslera kötü bir gününde olsaydı biz bu maçı 7-3 kazanırdık. Hasetlerinden çatlayacaklar var piyasada. Maalesef içimizde de var ama şampiyonluğa koşarken bu konulara çok girmek istemiyorum.

 

Galatasaray çok gösterişli bir futbol oynamıyor ama çok mücadele ediyor ve tüm oyuncular ciddiyeti elden hiç bırakmıyorlar. Böyle olunca da başarı geliyor. Tabi ki bunda teknik ekibin rolünün büyük etkisi var ama oyuncuların karakterli oyuncular olması da bir o kadar önemli. Fatih Terim’de oynanan futboldan muhtemelen memnun değil ama mücadeleden son derece memnundur diye düşünüyorum. Zaten takımın istenen coşkulu futbolu oynaması için 2-3 tane takviye yapması da şart gibi gözüküyor. 

 

Necati’nin uzaklardan attığı gol ve Muslera’nın başarılı kurtarışları işi kendi içimizde bile şans ve kalede ki kaliteye bağlamamıza yetiyor. Ama benim şansımızla maç kazanıyoruz fikrine katılmam mümkün değil. Bize maç kazandıran özelliğimiz ciddiyetimiz ve mücadelemizdir. Kreatif oyuncun yok, kanat oyuncun yok, top getiren adamın yok. Hepsinin açığını da çok mücadele etmek ve ciddiyet kapatıyor. Türkiye'de böyledir. Bazı maçlarda yetmeyebilir. Ama genel anlamda yeterVerilen pozisyonlara gelince, Grosicki, Erman, Pedriel, Eneramo bu ligin sayılı hücum güçlerinden. Atlamamak lazım. O kadar pozisyon olacak.

 

Kısa kısa geçmek gerekirse;

 

 

• ·      Kedi kaleci Muslera
• ·         Transferin son günü yüzümüze gülen güneş, Necati Ateş.
• ·         Yılın transferi Elmander. Teşekkürler Adnan Polat.
• ·         Eboue, Afrika kupası ve milli takımdan bundan sonra affını istesin. Onsuz olmuyor.
• ·         Emre Çolak, düşüştesin. Kredini de tüketiyorsun.
• ·         Aydın Yılmaz, sihirli değnek mi değdi sana yoksa Fatih Terim mi?
• ·         Riera, az oynayınca, sonradan oyuna girince falan faydalı modelmiş gibi duruyor. 3 golde de katkısı var.
• ·         Ujfalusi’nin ilk golü aslında takımı rahatlatan da goldü.

 

 

+ 9 puan fark + 15 averaj. Yürü Be Galatasaray.